Fan van lekkere en betaalbare pinot in Bourgondische stijl? Stop met zoeken! Want in Rheinland-Pfaltz hebben ze alles waar je naar verlangt. In deze wat onderbelichte wijnregio zal je nog veel meer lekkers vinden waar je als wijnliefhebber plezier aan kan beleven. Mooie landschappen, lekker eten en hartelijke mensen die graag honderduit praten over al de pracht die hun streek te bieden heeft. Afgelopen jaar was GlouGlou Antwerpen er op bezoek. Een kort relaas.
Op zo’n 450km van Antwerpen vind je wijnregio Rheinland-Pfaltz. Deze regio zal wellicht niet meteen bij iedere wijnliefhebber een belletje doen rinkelen, maar dat is absoluut onterecht en daar zal de komende jaren ongetwijfeld verandering in komen. Dankzij wegvoorbereiders als Knipser en Phillip Kuhn kende de kwaliteit de afgelopen jaren een ongekende hausse en in het kielzog daarvan volgden vele jonge, nieuwe en ambitieuze wijnmakers het voorbeeld.
Wie Duitsland zegt, zegt vaak in één adem “riesling”, of sterker nog, “zoete brol”. Wat dat eerste betreft, dat is ontegensprekelijk waar. Maar dat tweede behoort toch wel weer enige jaren tot het verleden. Waar het GlouGlou in Rheinland-Pfaltz echter vooral om te doen is, zijn de uitstekende spät- en weissburgunders. In Duitsland moet je immers focus houden doorheen het overaanbod aan druivensoorten. Belangrijk selectiecriterium is dan altijd: in welke druiven en stijlen wil men in deze regio/in dit huis écht excelleren? In de Pfaltz zijn dat overduidelijk de spät- en de weissburgunder.
Weingut Gabel
Weingut Gabel is absoluut one to watch. Oliver Gabel, de jongeman die vandaag de knoppen van het domein bestuurt, is een zeer begenadigd wijnmaker met de ambitie om één van de besten te worden in zijn vakgebied. Hoewel je ook bij Gabel een stortvloed aan wijnen kan proeven, gaf de goedlachse Oliver ons vrijwel meteen mee dat hij een bijzondere passie voor de weissburgunder ontwikkelde doorheen de jaren. Oliver deed ervaring op bij de grote huizen in Bourgogne en dat inspireerde hem dan weer om van de “pinot blanc”, zeg maar een thuisdruif in de Pfaltz, een Duitse tegenhanger te maken met Bourgondeske proporties.
De weissburgunder van Gabel kent volgens ons geen gelijke. Wij proefden terplekke de Bissersheim Steig 2020 en stonden vrijwel meteen perplex van zijn complexiteit, nervositeit en generositeit. In de neus toont hij echter niet meteen al zijn gedaantes. Aanvankelijk is hij een beetje overnerveus en overkomt je wat puttekesgeur (niet meteen een nadeel), maar ietsje later opent hij volledig en krijg je mooie toetsen van witte vruchten, hazelnoten en amandelen. De aanzet is dan weer zeer verfrissend en activeert zowat je hele smakenpalet van onderaan je tong tot helemaal aan het puntje.
Bon, veel meer overtuigingskracht hadden we niet nodig. We kochten meteen een 4-tal kistjes, vulden onze Ford Focus, en zetten koers richting Flemlingen, het zuiden van de Pfaltz.
Theo Minges – waar de tuin van Eden thuiskwam
Hoe zuidelijker je je begeeft in de Pfaltz, hoe meer kans je hebt op meer klei- en zandbodems. Dat resulteert in stevigere wijnen om redenen waar we hier even niet over zullen uitweiden. Een domein waar we hier in het bijzonder even aandacht aan willen geven, is weingut Theo Minges. Theo Minges maakt deel uit van de vermaarde VDP – waar GlouGlou om recalcitrante redenen niet noodzakelijk cheerleader voor is – en dat creëert toch altijd een klein beetje verwachtingen. Zal de wijn echt wel tóp zijn? Krijgen we met een stijve verkoopstrut of -pummel te maken? Of krijgen we iemand van de familie te zien? En kunnen wij stakkers ons deze wijn wel permitteren?
Bon, aangezien GlouGlou in gekende en onbevreesde Antwerpse stijl elke wijnmaker op deze planeet onbevooroordeeld tegemoet treedt, waagden we het erop. Bij het oprijden van de oprit van het domein kan je er niet omheen dat De Geschiedenis, of beter Der Geschichte, hier de baas is. Het statige herenhuis waar alles zowat gebeurt, werd immers al gebouwd in de 16de eeuw. Als je dan leest dat de familie Minges wijnwortels heeft tot ergens ver voor het jaar 1000, dan weet je het wel. Jezus Christus had deze wijn figuurlijk haast kunnen aanraken.
Toch word je er vriendelijk en haast amicaal ontvangen en mag je bij goed weer plaatsnemen in de on-waar-schijn-lijk mooie tuin. Deze tuin is enorm natuurlijk en wild onderhouden en doet je wegdromen van een beter leven in een betere wereld. De tuin van Eden dus. En alsof dat nog niet genoeg is, mag je zowat alles proeven wat je wil, en dat zijn bij dit domein toch al gauw een 40-tal wijnen.
Opnieuw focus dan maar. We waren immers gekomen voor “pinot” en wilden ons dan ook toeleggen op pinot. Hoewel het gamma een nogal eclectische janboel is van alle soorten druiven die je maar kan bedenken, de ene onder het VDP-logo de andere dan weer als banale landwijn, kan je er bij Minges niet aan onderuit om het topgamma spätburgunder te proeven. Aan het einde van de rit kregen we de Rosenkranz Zinkelerde onder onder onze neus, en jongens toch, wat voor een wijn is dit! Het predikaat “weenwijn” is echt wel uitgevonden voor dit soort meesterwerkjes.
De Rosenkranz Zinkelerde komt van stokken waar de wortels van de spät-plant reiken tot in de diepere blauwe kleilagen. Diepe blauwe kleilagen? Ja, dat proef je, vraag het maar eens na bij mensen die wel eens een Cheval Blanc of een Petrus dronken. Hierdoor verkrijg je een zeer geconcentreerde wijn, donker rood van kleur, en een heel hoge viscositeit. In de neus klein vleugje ijzer en aarde. In de mond veel zwart fruit, rijpe donkere bramen, rozenwater en geranium. En dat alles, met een bijzonder lange afdronk.
Aangezien de Rosenkranz Zinkelerde net buiten het gamma van de budgetwijnen ligt, besloten we het hier toch enigszins bescheiden te houden, maar een kistje van 6 mocht natuurlijk niet ontbreken. We vulden onze auto verder aan, en maakten ons op voor dag 2. In een volgende blogpost komen we hier nog met plezier op terug.
links:
https://www.weingut-minges.com/
GlouGlou 